دلنوشتهای برای گرهگشایی در آستانه شهادت امام رضا:
پدیدهای به نام «روانشناسی نیایش» وجود دارد که در آن عملِ درخواست شفاهی و نوشتاری، بخش راست پیشپیشانی مغز را فعال میکند؛ ناحیهای که وظیفهاش پردازش «امید» و «تمرکز بر راهحل» است، نه خودِ بحران. جالب اینجاست که پیشوند «پناه» در ادبیات عرفانی فارسی دقیقاً همین سوییچ ذهنی را میزند: یعنی چیزی که زانو زده، قرار است بلند شود، نه این که فرو بریزد.
راهکار:
در روانشناسی مثبتگرا، مفهوم «پناهگاه امن» فقط به معنی فرار از مشکل نیست، بلکه خلوتگاهی ذهنی برای بازیابی توان حل مسئله است. خواندن این متن، صرفنظر از نتیجه، شبکه عصبی پیشفرض مغز را آرام میکند و پنجرهای برای ایدههای جدید میگشاید. شاید «پناه» خواستن، نه درماندگی، بلکه هوشمندانهترین استراتژی ذهن باشد.