شعر عاشقانه و الهی: معشوق در همه جا پیداست:
هنگام عشق شدید، قشر پیشپیشانی (مرکز قضاوت) کمکار و مرکز پاداش مغز مثل مصرف کوکائین فعال میشود. این توجیه علمی این جمله است: «خیالم با وجودت تخت تخت است». جالب اینجاست که در سنت عرفانی فارسی، شاعرانی چون مولانا معشوق زمینی را نماد خدا میدیدند و این همان ادغام معشوق و خداست. آیا شما هم این همآمیزی را تجربه کردهاید؟
راهکار:
این شعر پدیده «والایش» در روانکاوی را تداعی میکند: شما غرایز عاطفی را به سمت یک ابژه متعالی هدایت میکنید. در روانشناسی عشق، دیدن معشوق در همه چیز «تعمیم محرک» نام دارد، مشابه شرطیسازی کلاسیک. از منظر ادبی، این سبک تلفیق عشق زمینی و آسمانی با سنت شعرای صوفی همخوانی دارد. شاید بتوان «معشوق» را نمادی از هدف متعالی شخصی دید.