شعر عاشقانه: قند مصری و آهوی خراسان:
در شعر کلاسیک فارسی، مصر فقط یک نام جغرافیایی نبود، بلکه استعاره‌ای از شیرینی تجارت نیشکر و کالاهای لوکس بود. واژه‌ی «قند» خود ریشه‌ی سانسکریت دارد و از مسیر ایران وارد زبان عربی شد. از سوی دیگر، آهوی خراسان یا غزال گواتر‌دار فقط زیبا نیست؛ سرعتش تا ۶۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسد و چشمان درشتش بخشی از سیستم هشیاری دائمی برای فرار از شکار است. پس «چشمان آهو» همزمان نشانه‌ی لطافت و بقاست.
راهکار:
این بیت مثل یک نقشه‌ی تجملی عمل می‌کند: هر عضو معشوق به یک کالای لوکس جغرافیایی تبدیل شده است. می‌توانی ادامه‌ی شعر را بر اساس همین منطق پیش ببری و بپرسی اگر چهره یک بازار گران‌بهاست، کدام شهر یا کالا هنوز در آن جا ندارد؟