توصیف چشمهای زیبا: ماه هم حریف نمیشود:
ماه فقط ۳.۸ سانتیمتر جابهجایی زاویهای داره و رنگش خاکستری تیرهست، اما چشمهای انسان به لطف سایههای عنبیه و بازتاب نور، بینهایت تغییرپذیرند. جالب اینکه این مقایسه در شعر کهن ایران هم ریشه داره، مثلاً «مه را به چشم تو مثل زدند / مه را شکست و مثل نه». چرا هنوز هم ماه محبوبترین استعاره برای زیبایی چشمهاست؟
راهکار:
این مصرع قشنگیه، ولی اگه بخوای یه پست خاصتر درست کنی، میتونی با یه بیت از حافظ یا سعدی همآوازش کنی تا عمق ادبی بیشتری پیدا کنه. مثلاً «چشم تو که ماه را حریف نمیشود / خود را به قیاس ماه مپیمای»