دلتنگی و غرور: بهایی که در عشق میپردازیم:
بر اساس نظریه ناهماهنگی شناختی فستینگر، وقتی توقعات ما از شریک عاطفی با واقعیت در تضاد است، ذهن برای کاهش فشار روانی، به تخریب خودانگاره یا غرور پناه میبرد. این دقیقاً همان «ذبح شدن به دست توقعات» است. جالب اینجاست که غرور در این فرایند نه سپر که آتشی است که خود را در آن میسوزانی. آیا تا حال فکر کردهای شاید دلتنگیات عادتی باشد نه عشق؟
راهکار:
نگاه تازه: این جملات، تصویری از «بهای عشق» را نشان میدهند. اگر غرور را بهای دلتنگی میدانی، شاید غرور نه قلعه که زندانی است که تو را از التیام واقعی بازمیدارد. رها کردن قصهای که خونبها دادهای، شجاعت نیست؛ پذیرش این است که ادامهاش تو را بیشتر میکُشد.