چرا احساس می‌کنیم برای هیچ‌کس مهم نیستیم؟:
اثر نورافکن می‌گوید ما شدیداً اهمیت خودمان در ذهن دیگران را بزرگ می‌کنیم؛ آزمایش‌ها نشان داده حتی با لباس عجیب وارد جمع شویم، کمتر از نیمی از آدم‌ها متوجه ما می‌شوند. ذهن هر کس فقط مسیر بقای خودش را پردازش می‌کند، پس «مهم نبودن» نه حقیقت تلخ، بلکه صرفه‌جویی محاسباتی مغز ماست. اگر همه برای هیچ‌کس مهم نیستند، چرا این توهم هنوز در همه‌ی فرهنگ‌ها دوام آورده؟
راهکار:
این جمله یک روی دیگر هم دارد: اگر واقعاً برای هیچ‌کس مهم نباشیم، جای «قضاوتِ دیگران» هم خالی می‌شود؛ پس می‌شود زندگی را مثل یک بازیِ اختصاصی دید، نه یک آزمونِ تماشاچی‌دار.