بعداً: زمانی که هرگز نمیرسد:
مغز ما برای «امروز» و «بعداً» ارزش متفاوتی قائل است. در روانشناسی، پدیده «تنزیل زمانی» نشان میدهد که مغز ما پاداشهای فوری را بهشدت ترجیح میدهد و پاداشهای آینده را بیارزش میکند. جالبتر اینکه مغز «خودِ آینده» را مانند یک غریبه پردازش میکند! به همین دلیل است که گفتن «بعداً» عذاب وجدان نمیآورد – چون به کسی قول میدهی که انگار خودت نیستی. پس «بعداً» یک تلهٔ بیزمانی است. حالا سؤال: اگر مغزت «بعداً» را زمان نمیداند، چرا همچنان روی آن حساب باز میکنی؟
راهکار:
مغزت «بعداً» را مثل یک وعده شیرین اما بیتاریخ میبیند. تنها راه خلاصی از این توهم، تبدیل آن به یک زمان دقیق یا یک شرط مشخص است. مثلاً بگو «بعد از چای» یا «ساعت ۵». اینطور «بعداً» از یک مفهوم انتزاعی به یک نقطه واقعی در زمان تبدیل میشود.