اینجا ایرانه؛ شاخ و شونه نکش که شاخات میشکنه!:
در روانشناسی تکاملی، «نظریه علامتدهی پرهزینه» میگوید نمایش قدرت در جوامعی با «فرهنگ تنگ» مثل ایران، مکانیسم «ضد فرصتطلبی» را فعال میکند: جمع برای حفظ همبستگی، لافزن را به سرعت گوشمالی میدهد. تحقیقات میشل گلفند نشان میدهد فرهنگهای تنگ، تحمل کمی برای انحراف از هنجار فروتنی دارند. جالب آنکه همین فشار همگانی، خلاقیتهای فردی را یا خفه میکند یا مقاومتر میسازد. آیا این مکانیسم جمعی، پالایشگر نبوغ است یا سرکوبگر آن؟
راهکار:
این ضربالمثل تیغ دولبه است: شاخ شکستن بقیه، پاسخی به ناامنی جمعی است، اما گاهی همین شاخها نوآوریهای خاموش را هم میشکنند. شاید وقتش باشد شاخها را هرس کنیم، نه بشکنیم.