شاخ و شونه کشیدن

دنبال آمار من نباش وقتی آمارت دستمه:

در نظریه بازی‌ها، به این برگ برنده «عدم تقارن اطلاعاتی» می‌گویند: یک طرف مذاکره یا جدل، اطلاعات محرمانه‌ای از طرف مقابل دارد که او از آن بی‌خبر است. این نابرابری، توازن قدرت را کاملاً به هم می‌زند و حتی در شوخی‌های روزمره مثل این جمله، تسلط روانی ایجاد می‌کند. جالب اینکه در اقتصاد، بازارهای شفاف دقیقاً علیه همین عدم تقارن می‌جنگند. تا حالا با یک برگ اطلاعاتی ناگهانی، بحث را برگرداندی؟

راهکار:

این جمله یک بازی روانی جسورانه است: تو با اشاره به آمار خود طرف مقابل، از اصل «عدم تقارن اطلاعات» در بازی قدرت استفاده می‌کنی. واقعیت این است که داشتن داده‌های خصوصی دیگران، حتی به شوخی، حس کنترل و برتری آنی ایجاد می‌کند. جذابیتش در همان تضاد بین اموجی خنده و ناخن لاک زده است که نشان می‌دهد اعتماد به نفس بالایی پشت این حرف است.

شاخ و شونه کشیدن کسایی که خودت آدمشون کردی:

اینجا ایرانه؛ شاخ و شونه نکش که شاخات می‌شکنه!:

در روانشناسی تکاملی، «نظریه علامت‌دهی پرهزینه» می‌گوید نمایش قدرت در جوامعی با «فرهنگ تنگ» مثل ایران، مکانیسم «ضد فرصت‌طلبی» را فعال می‌کند: جمع برای حفظ همبستگی، لاف‌زن را به سرعت گوشمالی می‌دهد. تحقیقات میشل گلفند نشان می‌دهد فرهنگ‌های تنگ، تحمل کمی برای انحراف از هنجار فروتنی دارند. جالب آنکه همین فشار همگانی، خلاقیت‌های فردی را یا خفه می‌کند یا مقاوم‌تر می‌سازد. آیا این مکانیسم جمعی، پالایشگر نبوغ است یا سرکوبگر آن؟

راهکار:

این ضرب‌المثل تیغ دولبه است: شاخ شکستن بقیه، پاسخی به ناامنی جمعی است، اما گاهی همین شاخ‌ها نوآوری‌های خاموش را هم می‌شکنند. شاید وقتش باشد شاخ‌ها را هرس کنیم، نه بشکنیم.