تو نشدی

رفتم چون تو مرهم زخمم نشدی:

پدیده‌ای به نام «شکاف انتظار» در روانشناسی می‌گوید وقتی کسی را مسئول التیام زخم‌هایمان می‌دانیم، ناگزیر به ناامیدی می‌رسیم. ذهن انسان تمایل دارد دیگران را «نجات‌دهنده» ببیند، اما حقیقت این است که هیچ‌کس نمی‌تواند جای درمان درونی را بگیرد. آیا تا به حال شده که بعد از ترک کردن، تازه حس سبکی کرده باشید؟

راهکار:

گاهی ترک کردن، پذیرفتن اینه که بعضی زخم‌ها رو فقط خودت می‌توانی مرهم بگذاری. شاید رفتن خودش نوعی التیام باشه.