رفتن و جدایی

عادت کن به رفتن؛ همه چیز تموم میشه:

رفتم چون تو مرهم زخمم نشدی:

پدیده‌ای به نام «شکاف انتظار» در روانشناسی می‌گوید وقتی کسی را مسئول التیام زخم‌هایمان می‌دانیم، ناگزیر به ناامیدی می‌رسیم. ذهن انسان تمایل دارد دیگران را «نجات‌دهنده» ببیند، اما حقیقت این است که هیچ‌کس نمی‌تواند جای درمان درونی را بگیرد. آیا تا به حال شده که بعد از ترک کردن، تازه حس سبکی کرده باشید؟

راهکار:

گاهی ترک کردن، پذیرفتن اینه که بعضی زخم‌ها رو فقط خودت می‌توانی مرهم بگذاری. شاید رفتن خودش نوعی التیام باشه.

خاطره چشای رنگی پسر قشنگ؛ ردی از عشق در جدایی:

واقعیت جالب: چشم‌های رنگی (غیرقهوه‌ای) تنها حدود ۱۷٪ از جمعیت جهان را شامل می‌شوند و به دلیل ترکیب کم ملانین، نور را متفاوت پخش می‌کنند. مغز ما رنگ‌های نادر را با شدت عاطفی بیشتری کدگذاری می‌کند، به همین دلیل جزئیاتی مثل رنگ چشم در خاطرات عاشقانه ماندگارترند. آیا تا حالا دقت کردی چرا بعضی رنگ‌ها در ذهنت زنده‌ترند؟

راهکار:

این جمله بیشتر یک ابراز احساسات است تا سوال یا باور نادرست. برای گسترش، می‌توانی از آن به عنوان الهام برای نوشتن یک شعر کوتاه یا متن ادبی درباره‌ی ماندگاری خاطرات بصری استفاده کنی. مثلاً «رنگ چشم‌های او در ذهنم حک شده، مثل یک تابلو که هر روز به تماشایش می‌ایستم».

اگر رفتم کنار لبت دفنم کن: