تو مرا جان و جهانی؛ عشق عرفانی مولانا:
در روانشناسی عشق، پدیدهای به نام «تمرکز انگیزشی» هست: وقتی فرد چنان به معشوق دل میبندد که سایر پاداشها—پول، امنیت، حتی بقا—برایش بیارزش میشوند. این حالت در مغز با کاهش فعالیت قشر پیشپیشانی و افزایش ناگهانی دوپامین به محرک معشوق همراه است، شبیه به اعتیاد اما معطوف به حضور دیگری. سوال تیز: آیا این اوج عشق است یا زوال عقلانیت؟
راهکار:
این بیت را میتوان به عنوان «اقتصاد عشق» بازخوانی کرد: معشوق ارزندهترین دارایی میشود و هر چه غیر از او، تورم بیارزشی میگیرد. از این زاویه، عشق نوعی بازار مالی شخصی است که در آن، روح معیار سود و زیان خود را بازتعریف میکند.