جان و جهان معشوق

تو مرا جان و جهانی؛ غزلی از مولانا درباره بی‌نیازی از سود و زیان:

در اوج عشق رمانتیک، فعالیت آمیگدال و قشر پیش‌پیشانی میانی کاهش می‌یابد؛ مغز موقتاً محاسبه سود و زیان و ترس از دست دادن را تعطیل می‌کند و دوپامین چنان جهان را بازآرایی می‌کند که معشوق به‌تنهایی همه دارایی ذهنی می‌شود.

راهکار:

از منظر اقتصاد رفتاری، این بیت لحظه‌ای را توصیف می‌کند که مطلوبیت معشوق چنان بی‌نهایت می‌شود که ترازوی سود و زیان در ذهن عاشق از کار می‌افتد؛ نوعی ابرتورم عاطفی که در آن فقط «حالِ داشتنِ او» ارزش دارد، نه محاسبه آینده.