بغض گلوم و دلتنگی؛ تو کجایی؟:
وقتی دلت برای کسی تنگ می‌شود، مغزت در «قشر سینگولیت قدامی» و «این‌سولا» — همان نواحی‌ای که درد جسمی را پردازش می‌کنند — فعالیت نشان می‌دهد؛ یعنی فراق واقعاً شبیه درد فیزیکی است. بغض هم نتیجهٔ فعال شدن عصب واگ و اسپاسم عضلات گلو در مهار گریه است. پس «پره‌بغضِ گلوم» یک استعاره نیست؛ یک رخداد عصبی-فیزیولوژیک دقیق است. سؤال: آیا مغز، جای خالی آدم‌ها را مثل عضو قطع‌شده نقشه‌برداری می‌کند؟
راهکار:
این جمله بیشتر از یک پرسش، یک علامت حیاتی است: بغض نشانه‌ی عشقِ لاینحل است، نه ضعف. مغز وقتی نشانی از «تو» پیدا نمی‌کند، همان مدارهای درد جسمی را روشن می‌کند؛ پس این فشار در گلو، دقیقاً جای خالیِ یک نفر است که هنوز در سیستم عصبی‌ات ساکن است. اگر خواستی از این حال بنویسی، یک جزئیات حسی اضافه کن: صدای کتری، بوی باران، جای خالیِ دست. همین جزئیات، بغض را از توی گلویت به روی کاغذ منتقل می‌کند.