تو همه چی منی

وقتی کسی همه‌کس تو می‌شود:

آیا می‌دانی که هورمون اکسیتوسین که در لحظات عاشقانه ترشح می‌شود، همان هورمونی است که پیوند مادر و نوزاد را شکل می‌دهد؟ این نشان می‌دهد ریشه‌ی عمیق عشق رمانتیک در نیازهای اولیه‌ی انسانی به دلبستگی و امنیت است. جالب است که مغز ما فرقی بین عشق و وابستگی حیاتی قائل نمی‌شود. آیا تا به حال دقت کرده‌ای چقدر احساس «همه‌کس شدن» شبیه به همان حس کودکی در آغوش مادر است؟

تو همان یک نفری که برایم همه‌ای:

تحقیقات علوم اعصاب نشان داده وقتی کسی را «همه‌چیز» خود می‌دانیم، مدارهای دوپامین در مغز فعال می‌شوند که شبیه اعتیاد است. این «ارزش‌گذاری افراطی» در روابط، ریشه در نیاز اولیهٔ دلبستگی دارد و گاهی باعث می‌شود واقعیت طرف مقابل را تحریف کنیم. سؤال تاو: آیا این شدت عاطفی در درازمدت به نفع رابطه است یا برعکس؟

راهکار:

این جمله حس عمیق وابستگی و تقدیس را منتقل می‌کند. شاید برای پستی که بعداً می‌نویسی، بد نیست به این فکر کنی که چطور می‌توانی این حس را در لحظه‌های ساده‌تر هم نشان بدهی، مثلاً با یادآوری یک خاطرهٔ روزمره.