جان زندگی

تو همه‌چیز منی؛ عاشقانه‌ای برای جان زندگی:

در عشق، مغز دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کند و همان مسیرهای پاداشی فعال می‌شوند که در اعتیاد نقش دارند؛ برای همین معشوق واقعاً به «همه‌چیز» تبدیل می‌شود. نکتهٔ جالب این‌جاست که همین وابستگی شدید، اگر با مرزهای سالم همراه نشود، می‌تواند عشق را به اضطراب بدل کند. آیا می‌شود عاشق بود و وابسته نبود؟

راهکار:

یک قدم خلاقانه: این جمله را با یک خاطرهٔ حسی کوتاه تکمیل کن؛ مثلاً «وقتی خسته‌ام، صدای تو آرامم می‌کند» تا عشق ملموس‌تر شود.