زیبایی از نگاه عشق؛ هیچکس تار موی تو نمیشود:
وقتی عاشق میشوی، سیستم پاداش مغز فعال میشود و دوپامین و اکسیتوسین آزاد میشود؛ همزمان فعالیت آمیگدالا که مرکز ارزیابی منفی و ترس است کم میشود. پژوهشهای عصبشناختی فیشر نشان میدهد عشق اولیه همان الگوی مغزی اعتیاد را دارد: معشوق برای مغز مثل مادهای اعتیادآور است. پس «بینقصدیدن» طرف مقابل، یک خطای شناختیِ شیرین است که به بقای انسان کمک کرده؛ نه یک واقعیت عینی. حالا که این را میدانی، باز هم این جمله را میگویی؟
راهکار:
این جمله فقط ویژگی معشوق را توصیف نمیکند؛ دارد کیفیت نگاه تو را نشان میدهد. هر آدمی وقتی عمیقاً دوست داشته شود، در چشم طرف مقابل «بینظیر» میشود. پس میتوانی از این نگاه به عنوان آینهای برای شناخت ظرفیت عشقورزیدن خودت هم استفاده کنی.