تو بهترین دلخوشی من در میان غمها:
تحقیقات علوم اعصاب نشون میده عشق واقعی مثل یک مسکن طبیعی عمل میکنه: وقتی به کسی که دوستش داری فکر میکنی، بخشهایی از مغز که مسئول کاهش درد هستند فعال میشن و سطح کورتیزول (هورمون استرس) پایین میاد. پس این جمله فقط یه حس قشنگ نیست، بلکه نشوندهندهٔ یک مکانیزم بیولوژیک برای بقاست. آیا این یعنی عشق تکامل یافته تا ما رو در برابر رنجها مقاوم کنه؟
راهکار:
این حس رو میشه در قالب یک بیت شعر کوتاه یا یک جمله ماندگار بازنویسی کرد تا در ذهن بمونه. مثلاً: «تو آن چراغی که در تاریکترین شبها، دلم را روشن میکنی.»