آلزایمر کارما؛ طنزی تلخ درباره انتظار برای عدالت:
مفهوم کارما در آیین هندو و بودا بر مقیاس زمانی چندین زندگی عمل میکند، که این مسئله به «فراموشی کارمایی» میانجامد: اگر نتوانیم اعمال گذشته را به یاد بیاوریم، چگونه درس بگیریم؟ عصبشناسان میگویند حافظهی اپیزودیک برای تشکیل ارتباط علت و معلولی حیاتی است، اما باور به عدالت کیهانی بر سیستمی تکیه دارد که از حافظهی فردی فراتر میرود. شاید «آلزایمر کارما» یک تناقض فلسفی جذاب باشد: مجازاتی که هرگز به یاد نیاید، آیا هنوز کارکرد اخلاقی دارد؟
راهکار:
تصور کنید کارما حافظه ندارد، پس شما نقشش را بازی کنید: هر حرکت کوچک امروزتان، کارمای خودساختهٔ شماست. این طنز، دعوتی است به جایگزینی انتظار منفعل با خلق فعالانهٔ عواقب.