بزرگ شدن یعنی از دست دادن عقل؟:
در علوم اعصاب به این «پارادوکس بزرگسالی» میگویند: مغز انسان تا ۲۵ سالگی تکامل مییابد، اما دقیقاً در همین تکامل، مسیرهای «خطرپذیری» و «کنجکاوی» کمرنگ میشوند. جالبتر اینکه پژوهشها نشان میدهند آدمهایی که کمی «دیوانگی» خود را حفظ میکنند، در حل مسائل خلاقانهترند. شاید عقلِ کامل، همان پذیرشِ دیوانگیِ کنترلشده باشد. به نظر شما مرز این دیوانگیِ خلاق کجاست؟
راهکار:
میشود این پارادوکس را از زاویهای دیگر هم دید: ما آنقدر عاقل میشویم که میفهمیم دیوانهبازیهای کودکی تنها عقلانیت واقعی بودند؛ و حالا هر کسی به ما میگوید «عاقل باش»، داریم عقلمان را از دست میدهیم.