وقتی پناهگاهها تنهاترمان میکنند:
تحقیقات عصبشناختی نشان میدهد طرد اجتماعی همان ناحیهای از مغز را فعال میکند که درد فیزیکی را پردازش میکند. پس تنهاییِ بعد از پناه بردن، واقعاً درد دارد. اما نکته جالب: ما اغلب ناخودآگاه جذب کسانی میشویم که با الگوهای طرد دوران کودکیمان هماهنگند. سوال: آیا میتوانیم قبل از پناه بردن، الگوی رابطه را بشناسیم؟
راهکار:
این جمله انگار سوالی در خود دارد: چرا دقیقاً همان کسانی که برای فرار از تنهایی انتخابشان کردیم، بعداً ما را تنها میگذارند؟ شاید چون تنهایی درون را نمیتوان با دیگران پر کرد، فقط به تأخیر میافتد. یک قدم بعدی: فهرستی از نشانههایی که قبل از پناه بردن میتوانست به ما بگوید این آدم همان پناهگاه نیست، بنویسیم.