آلبر کامو: تنهایی در آغوش ضربهها:
تحقیقات نشان میدهد پس از ضربههای عاطفی، مغز برای محافظت از خود، مسیرهای دلبستگی را مهار میکند و تنهایی به یک مکانیسم بقا تبدیل میشود. این پدیده که 'دلبستگی اجتنابی' نام دارد، در کوتاهمدت آرامش میآورد اما در بلندمدت میتواند به انزوای مزمن بینجامد. آیا این همان 'پوچیِ' کامو نیست که به جای مبارزه با آن، در آغوشش گرفتهایم؟
راهکار:
این جمله نشاندهندهٔ مکانیسم دفاعیِ 'انزوای خودخواسته' است؛ در روانشناسی به آن 'دلبستگی اجتنابی' میگویند. شاید ارزش داشته باشد از خود بپرسیم: آیا تنهاییِ ما یک سپر است یا یک زندان؟ گاهی نرمکردن دیوارها، بدون تخریب آنها، ارتباطی عمیقتر با جهان فراهم میکند.