بغل کردن تنهایی

چرا هرکس تنهایی‌اش را محکم‌تر بغل می‌کند؟:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان داده که تجربه ضربه عاطفی شدید باعث افزایش فعالیت آمیگدال و کاهش ارتباط قشر پیشانی می‌شود؛ مغز برای بقا، فرد را به انزوا سوق می‌دهد. کامو در «افسانه سیزیف» این مکانیسم را بازتاب می‌دهد: انسان پوچی را در آغوش می‌کشد چون چاره‌ای ندارد. سوال اینجاست: آیا این آغوش، راهی برای فرار است یا نوعی شورش علیه سرنوشت؟

راهکار:

این جمله کامو را می‌توان از زاویه دیگری هم دید: هرچه ضربه‌ها عمیق‌تر، دیوارهای تنهایی بلندتر؛ اما گاهی همین دیوارها، محافظ‌ترین پناهگاه برای رشد درونی هستند.