تنهایی و ماه

تنهایی و ماه در تاریکی بی پایان:

مغز انسان برای تحمل انزوا، «فرافکنی» می‌کند و به ماه، درخت یا حتی ربات احساس نسبت می‌دهد. این پدیده «آنتروپومورفیسم» نام دارد و در تنهایی شدیدتر می‌شود. ماه اما در سکوت مطلق فضا، واقعاً تنها نیست؛ فقط صدایش به ما نمی‌رسد. آیا تاریکی، فاصله را بزرگ‌تر نشان می‌دهد؟

راهکار:

ماه در نجوم هرگز تنها نیست؛ گرانش زمین آن را در مدار نگه داشته و نور خورشید را بازمی‌تاباند. شاید تنهایی هم یک مدار باشد: تو را به چیزی نامرئی وصل می‌کند و باعث می‌شود حتی در تاریکی، بازتاب نور باشی.

ماه امشب مهمان اتاقم:

ماه، تنها پادشاه من:

آیا می‌دانستی ماه هر سال ۳.۸ سانتی‌متر از زمین دور می‌شود؟ میلیاردها سال پیش قرص ماه در آسمان بسیار بزرگ‌تر بود و جزر و مدهای عظیمی ایجاد می‌کرد. این فاصله‌گیری تدریجی باعث شده زمین‌شناسان سن ماه را دقیق تخمین بزنند. حالا اگر روزی ماه از دید ما ناپدید شود، چه کسی جای 'شاه' تو را می‌گیرد؟

راهکار:

می‌توانی این حس را در یک رباعی کوتاه بسط بدهی: ماه که تنها شاه شب‌های من است، تاجی از سکوت بر سرت می‌گذارد. شاید این تاج همان چیزی باشد که از پادشاهان زمینی نمی‌خواهی.