تنهایی و ماه در تاریکی بی پایان:
مغز انسان برای تحمل انزوا، «فرافکنی» میکند و به ماه، درخت یا حتی ربات احساس نسبت میدهد. این پدیده «آنتروپومورفیسم» نام دارد و در تنهایی شدیدتر میشود. ماه اما در سکوت مطلق فضا، واقعاً تنها نیست؛ فقط صدایش به ما نمیرسد. آیا تاریکی، فاصله را بزرگتر نشان میدهد؟
راهکار:
ماه در نجوم هرگز تنها نیست؛ گرانش زمین آن را در مدار نگه داشته و نور خورشید را بازمیتاباند. شاید تنهایی هم یک مدار باشد: تو را به چیزی نامرئی وصل میکند و باعث میشود حتی در تاریکی، بازتاب نور باشی.