تنهایی و دلداری

آدمیزاد و نیاز به یک بغل امن در تنهایی:

بر اساس نظریهٔ دلبستگی، انسان‌ها برای بقا به یک «پناهگاه امن» نیاز دارند که ریشه در تکامل دارد. جالب است که حتی در میان نخستی‌ها، تماس بدنی مستقیم باعث ترشح اکسی‌توسین و کاهش هورمون استرس می‌شود. سیستم عصبی ما برای ارتباط طراحی شده، نه برای تنهایی مطلق. آیا شما هم در لحظات سخت، به یک آغوش واقعی پناه می‌برید؟

راهکار:

این تاکید سه‌گانه روی «بغلی» نشان‌دهندهٔ سلسله‌مراتب نیاز انسان است: نخست پناهگاهی فیزیکی، سپس پناهگاهی عاطفی و در نهایت پناهگاهی در خاطرات. می‌توانی به‌جای جستجوی بیرونی، آن «خانهٔ امن» را در درون خودت هم بسازی – مثلاً با یک روال آرامش‌بخش روزانه.