شعر شهریار درباره تنهایی و انتظار بی‌نتیجه:
در روان‌شناسی، «درماندگی آموخته‌شده» نشان می‌دهد ارگانیسم حتی وقتی راه فرار باز است، اگر پیش‌تر بی‌فایده بودن تلاش را تجربه کرده باشد، ممکن است در جای خود بماند؛ مغز، اسارت آشنا را به خطر آزادی نامعلوم ترجیح می‌دهد. آیا آزادی بدون تعلق، خودش نوعی اسارت نیست؟
راهکار:
این بیت را می‌توان لحظه‌ای دید که «فرار» از بیرون و «ماندن» از درون هم‌زمان رخ می‌دهد: آزادی وقتی به تعلق گره نخورده باشد، گاهی خودش زندان است. اگر ادامه‌اش را تصور کنیم، شاید اسیر نه به خاطر دیوارها، بلکه به خاطر یک خیال خالی برمی‌گردد.