تنهایی بهتر از دوست داشتن؟ ترس از رها شدن:
پژوهش‌ها نشان می‌دهد درد اجتماعی همان نواحی مغزی را فعال می‌کند که درد فیزیکی؛ پس «ولم میکنن» فقط استعاره نیست، مغز رهاشدن را مثل زخم پردازش می‌کند. اما تنهایی مزمن هم التهاب و خطر مرگ را بالا می‌برد؛ پارادوکس اینجاست: هر دو دردناک‌اند، یکی ناگهانی و دیگری خاموش.
راهکار:
این جمله را می‌توان بازقالب‌بندی کرد: ترجیح تنهایی اینجا کمتر انتخاب آزاد و بیشتر سپری دفاعی در برابر تجربهٔ رهاشدن است. ذهن وقتی «رفتن» را قطعی فرض می‌کند، تنهایی را قابل‌پیش‌بینی‌تر و در نتیجه امن‌تر می‌بیند؛ اما این امنیت، هزینهٔ خاموش انزوا را پنهان می‌کند.