وقتی برای دیگران میجنگی و تنها میمانی:
در روانشناسی، این حالت «فرسودگی فداکارانه» نامیده میشود؛ جایی که هویت فرد در خدمت به دیگران محو میشود. جالب است که مغز، طرد شدن توسط کسی که برایش جنگیدهای را با درد فیزیکی واقعی پردازش میکند. آیا این جنگیدن واقعاً برای «آنها» بود یا برای تصویری که از خودت به عنوان یک ناجی ساختی؟
راهکار:
این حس، نشانهی یک مرز شخصی فرسوده است. شاید وقتش است که به جای «جنگیدن برای دیگران»، روی «ساختن صلح با خودت» تمرکز کنی. یک لیست از ارزشها و افرادی که واقعاً حاضرید برایشان بجنگید تهیه کنید—این فهرست احتمالاً بسیار کوتاهتر از قبل خواهد بود.