تنهایی بی صدا

هیچ‌کس حال منو نفهمید؛ روایت سکوت‌های بی‌صدا:

در روان‌شناسی به این «افسردگی خندان» می‌گویند: فرد در بیرون نقش شاد و باثبات را بازی می‌کند، درحالی‌که داخلش در حال فروپاشی است. جالب‌تر اینکه مغز انسان برای بقا به «سوگیری منفی» مجهز است؛ یعنی نشانه‌های تهدید را سریع‌تر از نشانه‌های دردِ خاموش تشخیص می‌دهد. برای همین واکنش اطرافیان به حال تو صفر است؛ نه چون نمی‌خواهند، بلکه چون سیستم عصبی آن‌ها طوری تکامل یافته که به ناله‌های بی‌صدا پاسخ ندهد.

راهکار:

این متن نه شکست، که روایتِ «تاب‌آوری خاموش» است؛ کسی که بارها ترکیده اما نمانده تا دیگران بفهمند. بازنویسی‌اش با زاویه دید جدید: «من سکوت کردم، اما سکوتِ من هم حرف داشت؛ حرف‌هایی که یک روز برای خودم تعریفشان می‌کنم.»