تو تنها آرامش منی در آشفتگیهای زندگی:
جالبه که مغز انسان در شرایط آشفتگی، بهطور غریزی دنبال یک 'لنگر احساسی' میگرده. نوروساینس میگه هورمون اکسیتوسین که در لحظات عاطفی ترشح میشه، دقیقاً همون مادهایست که سیستم عصبی رو آرام و تمرکز رو افزایش میده. پس این 'تنها آرامش' از نظر علمی یک لنگر بیوشیمیاییه. سوال اینجاست: آیا میشه این آرامش رو درونی هم ساخت؟
راهکار:
تحقیقات علوم اعصاب نشون میده که حضور یک شریک عاطفی امن، سطح کورتیزول (هورمون استرس) رو تا ۵۰٪ کاهش میده. پس این 'آرامش' فقط یک حس شاعرانه نیست، یک واکنش شیمیایی واقعی در مغزته. شاید بد نباشه یه روز ازش تشکر کنی :)