تماشاگر زندگی بودن

همه چیز اینجاست؛ اتاق، پنجره‌ای که رو به هیچ باز می‌شود، و صندلی‌ای که بوی کهنگی می‌دهد. اما انگار من جای دیگری هستم. انگار سال‌هاست که از خودم دور افتاده‌ام و حالا فقط یک تماشاگرم. صدای تپش قلبم را می‌شنوم، اما حسش نمی‌کنم؛ مثل صدای ساعت دیواری که در خانه‌ای خالی می‌پیچد. دنیا پشت آن شیشه با سرعت حرکت می‌کند، آدم‌ها می‌خندند، می‌دوند، نگران فردا هستند... و من اینجا، در خلائی غرق شده‌ام که نه انتهایش پیدا است نه ...️

گذشته که دست من نبوده بزار آینده هم بسپرم به خدا و تماشاگر شم! ️