تماشای بی‌پایان

قانع نشدن به دو چشم در تماشای تو:

مغز ما تصاویر را با سرعت ۱۳ میلی‌ثانیه پردازش می‌کند، اما سیری‌ناپذیری بصری از مکانیزم دوپامینی ناشی می‌شود که پیش‌بینی پاداش را بر خود پاداش ترجیح می‌دهد. به همین دلیل تماشای معشوق هرگز کافی نیست—سیستم پاداش عصبی در حالت «خواستن» دائمی قفل می‌کند، نه «داشتن». در روان‌شناسی، این اصل «میل تقلیدی» نام دارد: ارزش یک نگاه با آگاهی از نگاه دیگران به همان سو، چندبرابر می‌شود.

راهکار:

این حس را می‌توان همچون پنجره‌ای رو به مفهوم «هنر برای هنر» دید: زیبایی معشوق تو را از ابزار ادراک محدود (چشم) فراتر می‌برد و به قلمرو تخیل می‌کشاند. شاید این شعر دعوتیست برای خلق کردن به جای فقط دیدن.