تمام شدن سختی ها

روزی که سختی‌ها تمام می‌شود و زندگی آرزویی شروع می‌شود:

مغز برای «امنیت» طراحی نشده، برای «بقا» طراحی شده. وقتی سختی تمام می‌شود، آمیگدالِ شرطی‌شده بلافاصله خاموش نمی‌شود؛ به همین دلیل خیلی‌ها دقیقاً در زندگیِ آرزوشده دچار «اضطراب بهبودی» می‌شوند. جالب‌تر اینکه مقایسه با دیگران در قشر پیش‌پیشانی با نورون‌های آینه‌ای پردازش می‌شود و همان مدارِ «عدالت» را فعال می‌کند؛ پس حذف مقایسه‌کننده‌ها فقط آرامش نیست، بلکه سیستم ارزش‌گذاری ذهن را به‌هم می‌ریزد. تا وقتی ارزشِ درونی نسازی، حتی امن‌ترین تنهایی هم به دادگاه ذهنی تبدیل می‌شود. کدام سختیِ گذشته حالا به «معیارِ تشخیص خوبی‌ها» تبدیل شده؟

راهکار:

شاید اون «یک روز» قرار نیست یکدفعه از راه برسه؛ قراره از توی همون صبحِ معمولی ساخته بشه. مقایسه و اذیت دیگران فقط وقتی قدرت دارن که صداشون رو درونی کرده باشی. برای رسیدن به زندگی آرزویی، اول راویِ درونت رو عوض کن.