چرا به روزهایی که گریه می‌کردیم می‌خندیم؟:
حافظه انسان بازپخش یک فیلم ضبط‌شده نیست؛ نوعی بازسازی فعال است. هر بار خاطره‌ای را مرور می‌کنیم، مغز آن را با احساسات و روایت امروزمان بازنویسی می‌کند. به همین دلیل «اثر محوشدگی عاطفه» نشان می‌دهد بار منفی خاطرات سریع‌تر از بار مثبتشان کم‌رنگ می‌شود؛ فاصله روانی، تهدید دیروز را به طنز امروز تبدیل می‌کند. اما خاطرات شاد گاهی غمگین می‌شوند، چون حالا می‌دانیم آن لحظه بازنمی‌گردد. این دوگانگی، امضای حافظه هیجانی ماست.
راهکار:
خاطره‌ها مثل عکس ثابت نمی‌مانند؛ انگار هر بار آن‌ها را با فیلتر احساس امروز چاپ می‌کنی. این تغییر روایت نشانه انعطاف مغز است، نه خطای حافظه. می‌توانی همین ایده را ادامه دهی و خاطره‌ای بنویسی که حالا برخلاف زمان وقوعش، حس متفاوتی در تو ایجاد می‌کند.