پذیرفتن جدایی وقتی طرف مقابل نخواست:
پارادوکس سوگ: مغز با «رفتن» قطعی زودتر کنار می‌آید تا با «بودنِ نخواسته». نظریه فقدان مبهم پائولین باس می‌گوید عدم قطعیت، سوگ را معلق نگه می‌دارد؛ چون ذهن مدام سناریوی «می‌شد بهتر باشد» را رندر می‌کند. در آزمایش‌های شرطی‌سازی، انتظار شوک اغلب اضطراب بیشتری از خود شوک می‌سازد. اینجا درد، نه از فقدان، از احتمالِ هدررفته است.
راهکار:
این جمله مرز بین «از دست دادن» و «رد شدن» را نشان می‌دهد: در اولی رابطه تمام می‌شود، در دومی امکانِ بهترشدن دفن می‌شود. ذهن برای سوگِ فقدان، خاطره می‌سازد؛ برای سوگِ نخواستن، مدام شبیه‌سازیِ نسخه‌ای می‌کند که هرگز اجازهٔ زیستن نگرفت. اگر این نسخه را به یک نام مشخص، یک لحظهٔ مشخص و یک نیاز مشخص گره بزنی، از «چرا نخواست» به «چه چیزی دقیقاً کم بود» می‌رسی و پذیرش، از تعلیق بیرون می‌آید.