روزهای تکرار نشدنی و حسرت گذشته:
بر اساس نسبیت اینشتین، جهان یک «بلوک فضازمان» است که در آن گذشته، حال و آینده به طور همزمان وجود دارند. آن روزها ناپدید نشدهاند؛ فقط در بُعدی دیگر از زمان، همچنان واقعیاند و ما صرفاً قادر به دسترسی به آن لایه نیستیم. آیا اگر بدانیم که گذشته هنوز جایی در جهان هست، بار حسرت سبکتر میشود؟
راهکار:
یونیکبودن هر لحظه دلیل ارزشمندی آن است. گذشته چون تکرار نمیشود، تبدیل به گنجینهای شخصی و غیرقابل جایگزین میشود. حسرت را با درک این یکتایی، به قدردانی بدل کن.