تقلید کن اما هرگز مثل من نخواهی شد!:
از منظر عصبشناسی، تقلید صرفاً نورونهای آینهای را فعال میکند – همانها که باعث میشود نوزاد لبخند شما را تقلید کند. اما خلق یک هویت اصیل، نیازمند درگیری قشر پیشپیشانی است، جایی که تصمیمگیری، برنامهریزی و خودآگاهی پردازش میشود. بهعبارتی، «من بودن» فقط یک شعار نیست؛ یک ردپای عصبی منحصربهفرد است که با هیچ اسکن مغزی قابل کپی نیست. آخرین باری که کاملاً حس کردید خود واقعیتان هستید کی بود؟
راهکار:
این اعتماد به نفس را میشود از زاویهی اثر انگشت دید: حتی دوقلوهای همسان هم خطوط یکسانی ندارند. تقلید مثل سایه است، هرقدر هم نزدیک، باز بیبُعد و بیرنگ. اما تو خورشیدی؛ بودنِ تو یک ردپای زیستی و روانی منحصربهفرد دارد که در هیچ کپیای بازتولید نمیشود.