عشق بدون پشیمانی تا مرز ویرانی:
واقعیت جالب: در عصبشناسی، عشق پرشور همان مدارهای دوپامین و اکسیتوسین را فعال میکند که اعتیاد به مواد مخدر فعال میکند. یعنی این «ویران شدن» شاید یک واکنش شیمیایی ناخودآگاه باشد، نه انتخاب آگاهانه. آیا شما هم تا به حال حس کردهاید عشق مثل یک اعتیاد عمل میکند؟
راهکار:
این حس زیبای «نپشیمانی» در عین ویرانی، یادآور این نکتهست که گاهی عمیقترین عشقها همانهاییاند که ما را تا مرز فروپاشی میبرند. اگر این متن برای خودتان است، شاید وقتش باشد بپرسید: آیا این «ماندن» از سر عشق است یا از سر ترس از تنهایی؟