ارزش آدم بعد از مرگ؛ زندگی کردن چرا خطاست؟:
مغز انسان برای بقا طوری سیم‌کشی شده که به تهدید و فقدان حساس‌تر است تا حضور؛ به همین دلیل ارزش‌گذاری اجتماعی اغلب پس از حذف رخ می‌دهد. در اقتصاد رفتاری این را «اثر کمیابی» و در روان‌شناسی «سوگیری فقدان» می‌نامند؛ چرخه‌ای که در آن توجه، مالیاتِ نبودن است. اگر زندگی را از منظر سیستم ارزش‌گذاری جمعی ببینیم، معادله تلخ اما دقیق است. آیا راهی برای دیده‌شدن بدون حذف‌شدن وجود دارد؟
راهکار:
این مصرع را می‌توان از زاویه اقتصاد توجه بازخوانی کرد: وقتی دیده‌شدن انحصار به غیبت دارد، ستایش نه از خود فرد، که از اتمام اوست. می‌توانی همین تناقض را به پرسشی برای مخاطب تبدیل کنی: «آیا زندگی را باید برای آیندگان نادیده گرفت یا برای اکنون دیده شد؟»