بی ارزشی زندگی

ارزش جان انسان در این دنیا:

زندگی وقتی بی‌معناست که تو نیستی:

جالب است که مغز در شرایط فقدان شدید عاطفی، دقیقاً همان مدارهای عصبی مربوط به درد فیزیکی را فعال می‌کند. تحقیقات نشان می‌دهد درد عاطفی ناشی از طردشدگی یا دوری، می‌تواند تحمل فرد را نسبت به درد فیزیکی نیز کاهش دهد. آیا این مکانیسم بقا، توضیح‌دهنده این احساس «بی‌ارزشی» مطلق نیست؟

راهکار:

این حس عمیق، که زندگی بدون یک فرد خاص فاقد معناست، یک پدیده روانشناختی به نام «انتروپی عاطفی» را نشان می‌دهد؛ گویی تمام انرژی و نظم عاطفی شما به آن فرد گره خورده است. شاید مفید باشد به جای تمرکز بر «زندگی بدون او»، روی «بازتعریف منابع معنا» در وجود خودتان فکر کنید.

وقتی زندگی ارزش وقت تلف کردن ندارد؛ نگاهی به پوچی:

مغز انسان برای بقا ساخته شده، نه برای حسِ معنا؛ برای همین در مواجهه با رنج، سریع به گزاره‌های مطلقی مثل «ارزش ندارد» می‌رسد. از نگاه عصب‌شناسی، احساس پوچی اغلب با کاهش دوپامین در مسیر پاداش مرتبط است و نه با واقعیتِ زندگی. جالب‌تر این که آلبر کامو این وضعیت را «پوچی» می‌نامد، اما نتیجه‌گیری‌اش برعکس است: دقیقاً چون معنای از پیش‌ساخته‌ای وجود ندارد، انسان آزادترین موجود برای ساختن معناست.

راهکار:

این جمله را می‌توان از زاویه‌ای دیگر دید: اگر زندگی ارزش وقت تلف کردن ندارد، پس هر لحظه‌ای که واقعاً انتخابش کنی، دیگر تلف کردن نیست؛ تلف کردن زمانی شروع می‌شود که بی‌انتخاب و بی‌حضور از لحظه‌ها عبور کنی.