تک درخت بالای کوه؛ روایتی از لطف پنهان خدا:
در بوم‌شناسی کوهستان، درختان منفرد بالای کوه آب را عمدتاً نه از باران مستقیم، بلکه از جذب مه و شبنم دریافت می‌کنند؛ پدیده‌ای به نام «بارش پنهان». ریشه‌هایشان هم با قارچ‌های میکوریزی همزیست می‌شوند و شبکه‌ای زیرزمینی برای انتقال آب و مواد می‌سازند. یعنی درختِ تنها هرگز تنها نیست؛ مسیرِ رسیدنِ آب فقط از چشم ما پنهان است.
راهکار:
این تصویر را می‌شود وارونه هم خواند: شاید «کسی جز خدا بهش آب نداد» یعنی ریشه‌ی این درخت به جای اتکا به آدم‌ها، مستقیم به منبعی نامرئی وصل شده؛ بالای کوه، بی‌واسطه‌ترین شکل بارش را تجربه می‌کند. تنهایی‌اش نشانه‌ی بی‌پناهی نیست، نشانه‌ی ریشه‌دار بودن در جای بلند است.