تجربه زندگی شخصی

یک دورانی بود که فکر می کردم باید یک تکیه گاه داشته باشم، یک نفر که بتونه درکم کنه، از همه هم توقع داشتم. سفره ی دلم رو واسه ی همه باز می کردم تا باهام همدردی کنن. رویاها و آرزوهامو به همه می گفتم. اما من که الان تجربش رو دارم، به تویی که داری اینو می خونی یادآوری می کنم من زمانی موفق شدم که به خودم تکیه کردم. به کسی به چشم تکیه گاه خودم نگاه نکردم، انظار درک کردنم رو از کسی نداشتم،از کسی توقع نداشتم ،انتظار همدردی️