رقابت نکردن و یادگیری از دیگران به‌جای حسادت:
نظریه مقایسه اجتماعی فستینگر (۱۹۵۴) می‌گوید آدم‌ها ناخودآگاه خود را با دیگران می‌سنجند؛ اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد مقایسه بالا فقط وقتی به یادگیری و تحسین می‌رسد که احساس کنترل و نزدیکی به فرد مقایسه‌شده وجود داشته باشد. حسادت خصمانه معمولاً وقتی می‌جوشد که فاصله ادراک‌شده زیاد و مسیر رشد مبهم باشد.
راهکار:
این نگاه وقتی پایدار می‌ماند که «دست زدن» به کنش مشخص تبدیل شود: یک نکته قابل‌کپی از فرد تحسین‌شده یادداشت شود، یک قدم کوچک برای الگوبرداری سالم تعیین شود و موفقیت او به‌عنوان داده دیده شود نه قضاوت درباره خود. حسادت معمولاً جای «مسیر نامشخص» را می‌گیرد؛ هرچه نقشه یادگیری روشن‌تر باشد، تحسین پایدارتر است.