چرا ته هر ماجرایی فقط خودت را میبینی؟:
فروید به این میگفت فرافکنی، اما عصبشناسی جدیدتر میگوید مغز ما عملاً پیشبینی میکند، نه صرفاً دیدن. سهم چشم از دیدن فقط حدود ۱۰٪ است؛ بقیهاش را مغز از حافظه، تجربهها و الگوهای خودمان میسازد. پس آینهای که در دیگران میبینیم، در حقیقت آرشیو ذهن خودمان است. آخرینباری که واقعاً کسی را دیدید، نه تصویر خودتان را، کی بود؟
راهکار:
این جمله دقیقاً همان نقطهای است که روانشناسی به آن «فرافکنی» میگوید؛ ما دیگران را نه آنطور که هستند، بلکه آنطور که زخمها، ترسها و نیازهای خودمان هستند میبینیم. شاید رهایی از این توهم، نه با دیدن دیگران، بلکه با دیدن واضحتر خودمان شروع شود.