یوسف دوازده برادر داشت، حسین یک عباس: ذات یا تعداد؟:
در روانشناسی اجتماعی به این میگویند «اثر حداقلی»: گاهی یک رابطه عمیق و فداکارانه از دهها رابطه سطحی قدرتمندتر است. یوسف (ع) دوازده برادر داشت اما بیشترشان خیانت کردند؛ حسین (ع) یک برادر داشت که تا پای جان ایستاد. این اختلاف فقط در تعداد نیست، در «کیفیت پیوند» است. در تاریخ بشر، امپراتوریها با ارتشهای میلیونی فروپاشیدند، اما یک گروه کوچک وفادار تمدنها ساخت. سؤال: در زندگی خودت، چند «عباس» داری در برابر چند «برادر یوسف»؟
راهکار:
این دوئت تاریخی را میتوان به یک چالش امروزی تبدیل کرد: در دنیایی که روابط سطحی زیاد شده، چه کسی حاضر است مثل عباس برای یک نفر بجنگد تا مثل دوازده برادر یوسف که خیانت کردند؟ شاید پست بعدیتان بازتابی از «وفاداری در عصر شبکههای اجتماعی» باشد.