آیا ذات خراب واقعی است؟ ریشه‌های روانشناختی بی‌انسانیتی:
تحقیقات عصب‌شناختی نشون میده که مغز انسان برای «برچسب زدن» به دیگران سیم‌کشی شده تا از پیچیدگی تحلیل رفتار فرار کنه. وقتی می‌گیم «ذاتش خرابه»، در واقع داریم از فعال شدن قشر پیش‌پیشانی (مرکز همدلی و منطق) جلوگیری می‌کنیم و به آمیگدال (مرکز ترس و قضاوت سریع) اجازه تصمیم‌گیری می‌دیم. این مکانیزم بقا در عصر غارنشینی بود، نه شبکه‌های اجتماعی امروز. سوال اینجاست: آیا تا حالا شده کسی به شما برچسب «ذات خراب» بزنه و بعد شما تغییر کنید؟
راهکار:
این جمله یک باور عمیق روانشناختی رو مطرح می‌کنه: «برچسب ذات خراب». اما روانشناسی مدرن می‌گه رفتار آدمها بیشتر از «ذات»، به شرایط و محرک‌ها بستگی داره. شاید بهتر باشه به جای برچسب زدن، به این فکر کنیم که چرا اون آدم در اون لحظه نتونست انسانیت نشون بده. آیا اصلاً فرصت یادگیری داشته؟