زمان فقط عادت میآورد، درد باقی میماند:
واقعیت جالب: در علوم اعصاب، «انعطافپذیری سیناپسی» نشان میدهد که با تکرار یک محرک، مدارهای عصبی تغییر میکنند و حساسیت کاهش مییابد. اما درد مزمن گاهی برعکس عمل میکند: مسیرهای درد تقویت میشوند. مثلاً در «درد فانتوم» حتی پس از قطع عضو، مغز همچنان سیگنال درد میفرستد. یعنی زمان نه تنها درد را عادی نمیکند، گاهی آن را نهادینه میکند. سوال: آیا میتوان با «عادت به عدم واکنش» درد را بازنویسی کرد؟
راهکار:
نگرش جالبی داری: زمان خودِ درد را تغییر نمیدهد، اما ظرفیت تحمل ما را تغییر میدهد. تحقیقات نشان میدهد که عادتسازی (habituation) در مغز، شدت واکنش عاطفی به یک محرک را کاهش میدهد، نه خود محرک را. شاید درد باقی بماند، اما واکنش ما به آن قابل بازنویسی است. آیا تا به حال به این فکر کردهای که «عادت کردن» میتواند یک ابزار بقا باشد نه یک تسلیم؟