راز عادت کردن: وقتی چیزی درونمان می‌میرد:
نوروساینس می‌گوید عادت کردن یک مکانیسم بقای مغز است: نورون‌ها برای صرفه‌جویی در انرژی، پاسخ به محرک‌های تکراری را متوقف می‌کنند. اما این «مرگ درون» دقیقاً همان «پلاستیسیته منفی» است: مغز برای تطابق، مسیرهای احساسی را قطع می‌کند. جالب اینکه در اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، برعکس، مغز از عادت کردن به خاطرات بد امتناع می‌کند. پس شاید این جمله توصیف «فرسودگی شفقت» باشد: جایی که برای ادامه دادن، مجبور می‌شویم بخشی از انسانیت خود را خاموش کنیم. آیا راهی برای عادت کردن بدون مردن وجود دارد؟
راهکار:
این جمله به فرآیند «خاموشی عاطفی» اشاره دارد. در روانشناسی به آن «انطباق هیجانی» می‌گویند: وقتی برای زنده ماندن، بخشی از احساسات خود را می‌کشیم. سوال اینجاست: آیا می‌توان بدون کشتن درون، عادت کرد؟ پاسخ در «عادت آگاهانه» است: تکرار با حضور ذهن، نه تسلیم.