تغییر آدم ها با زمان

دلتنگی برای خاطرات و آدم قدیمی خودم:

هر بار که خاطره‌ای را به یاد می‌آوری، مغزت آن را از نو بازسازی می‌کند؛ یعنی همین حالا هم داری «منِ قبلا» را داستانی می‌سازی که هر بار با بازگویی، تغییر می‌کند. حافظه گزارش نیست، بازآفرینی است؛ پس آن منِ قبلی نه از دست رفته، که هرگز دقیقاً همان‌طور که یادت می‌آید وجود نداشته است.

راهکار:

می‌توانی این فاصله با خود قبلی را نه به چشم گم شدن، بلکه به چشم رشد ببینی؛ خاطرات مثل عکس‌های قدیمی‌اند: ما در آن‌ها حضور داریم، اما دیگر قابشان نیستیم.